Sobran Las Palabras
José Larralde
Woorden Teveel
Ik leerde je te zoeken, zonder te weten dat je er was,
Zo diep in mij en verder weg, van alles en niets.
Ik leerde om om je te huilen, zonder te weten,
Dat je elke ochtend de zon liet zakken, om hoop te brengen.
Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.
Wat voor grijze argumenten heeft het profiel, van de slappe uren,
Die tranen ontleden van een lessenaar, van vruchteloze pagina's.
De lucht waait vrij in het dennenbos, het wist de nostalgieën weg.
Wat vreemd was alles, waarom zou ik huilen, als ik vandaag weet dat je van me houdt?
Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.
Ik leerde je te zoeken, zonder te weten dat je er was,
Zo diep in mij en verder weg, van alles en niets.
Ik leerde om om je te huilen, zonder te weten,
Dat je elke ochtend de zon liet zakken, om hoop te brengen.
Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.
