Puntillas de Auroras Tristes

Randen van treurige dageraad,
perkal van schuim in de lucht.
Pijn van het weten dat ik besta,
wanneer de avond eindigt.
Verdriet om amper te zijn,
een schaduw die brandt
en in de warme nacht bevriezen,
alleen maar bevriezen.

Varkensstal van een huurhuis,
schuilplaats van smokkelaars.
Markt zonder gemeente,
behoeften ruilend.
Heer van arme dekens,
waar het vlees zich vormt.
Muren van vieze kleur,
bevlekt met roet en mate.

Waar de hoop sterft,
ontstaat een andere liefde die niet klopt.
De duivel op de blauwen,
die houdt er niet van.

Voor elke keer dat ik overgeef,
loop ik op de lucht.
Voor elke reden die ik zoek,
vind ik behoeften.

Omdat ik niet weet wanneer het nooit is,
heb ik nooit zelfs geen wanneer.
Dezelfde wet die veroordeelt,
bindt soms het paard.

Ik heb de liefdadigheid,
van perkal aan de spijker,
hangend aan de muur,
getuige van de chaos.

Randen van treurige dageraad,
perkal van schuim in de lucht.
Pijn van het weten dat ik besta,
wanneer de avond eindigt.
Verdriet om amper te zijn,
een schaduw die brandt,
en in de warme nacht,
bewijzen, alleen maar bevriezen.