Detrás Del Tiempo
José Larralde
Achter de Tijd
Wanneer de avond, weer een blad van de kalender in brand steekt
Regent de stilte over mijn jaren
Ik loop alleen, achter de tijd door de ruimte
Zonder mezelf te kennen, als een vreemde
Weet niet of de lucht de geur van de beledigingen opmerkt
Van de onschuld, van de desillusie
Weet niet of het klimaat van de hoop zuur wordt
Weet niet, en waarvoor?
Soms, met mijn gedachten schoppend tegen puin
En op mijn lippen, een fluitje om snel te stoppen
Een stukje bewustzijn dat daar rondloopt
En soms wil ontsnappen uit binnenin mij
Op zoek naar iets onbekends in anderen
Soms zei ik, toen de stenen
Die ik schopte mijn eigen troep waren
En het fluitje de engel was die me probeerde te redden
Trek me uit die zwarte moeras dat we onzekerheid noemen
Tussen fluitje en tari rari
Zong ik deze verzen
Wanneer het leven, de manier van de kruisigingen viert
De schaduwen rollen, de ogen huilen
Ik betreed de wereld van de kleine alfabetten
Waar de zonden, niet zo zeer doen
Sterf langzaam, mijn oude dood wacht op me, sinds die dag van de eerste huil
Misschien lach ik morgen om alles wat ik heb gehuild
Weet niet, en waarvoor?
