Bajo Este Cielo

Ik heb de brute domheid begaan...
te zeggen wat ik wist dat ik zei,
en ik vroeg me niet af of je kon vertrekken
van het hart naar het hoofd,
vanaf het hart met een treurige gang,
vanaf het hoofd een opstandige wind,
ik heb het limbo van de verknipte rede geschonden,
hardnekkig en vuil,
verankerd in de bijtende sluwheid zo van mij,
dat ik bij jouw niets aankwam,
dat me vol verwachting en bescheidenheid opwachtte,
verpakt in bleke details.

Ik zei je duidelijk en helder, mijn reis,
mijn afbakening van de comfortabele stilte,
alleen de rook bleef als in een wierook
en de geur van een stille lach,
en daar gaat mijn ontgoocheling los,
dodelijk, uiteengerafeld en zonder consensus,
daar gaat mijn domheid als een kudde
vies van vet en aangeboden
in weerzinwekkende onderdanigheid rechtop,
zoals de jaren zonder reden zich uitstrekken,
getal leunend op een doek,
om een herinnering in de vergetelheid te oefenen.

Ik zei je, ik zei je omdat ik wilde dat je het wist...
dat ik ben wat ik zal zijn, maar heel ver weg,
waar alle reflecties verloren gaan,
en verder als jij zou willen,
maar ik zal zijn voor mij, ook al wil ik niet...
en vergeet nooit dat ik jouw spiegel ben.