Sin Palabras

Tussen al die passies die daar op me wachtten
Spraken de deugden van die vrouw zonder woorden
Haar decolleté op haar rug
Wedijverde met de dodelijke split van haar rok

Wat ze niet durfde te tonen, dat suggereerde ze
Geen detail aan het toeval overgelaten, haar ervaring sprak boekdelen
En die aas die ze in haar mouw had
Speelde ik de beste van mijn kaarten

Ik kon daar alleen met haar blik voorspellen
Dat ze door mijn strelingen haar huid blootlegde
Dat haar lichaam de gevolgen droeg
Van een nacht die aan mijn liefde was overgeleverd

Refrein
Ik nodigde haar uit, om te reizen in de trein van verlangen
Naar het mysterie van liefde zonder woorden
Om haar parfum op mijn kussen achter te laten
En in mijn bed...
Om te willen, met de ziel, de huid en het bloed
Met de kracht van orkanen
Verspilling van strelingen zoals geliefden doen

Toen ik haar figuur zag, dacht ik haar te vergelijken
Met de vormen en melodieën die in mijn gitaar zitten
Die een concert achter gesloten deuren
Me tot de ochtend zou geven

Ik zei haar dat ik kon vergeven, haar vertraging
Als ik de tijd die ik zonder haar was, dubbel en dwars terugkreeg
Ik stelde voor de strijd aan te gaan
Ook al zou ik mijn leven in haar achterlaten

Refrein