La Aparecida

De avond valt in Zanja Honda,
het strand is mist en glans,
de wind roept zijn stem vanuit de zee.
Ze zeggen dat ze elke maart terugkomt,
ze zingt als er geen licht meer is,
en vanaf het Strand van de Vuurtoren
werd ze gezien drijven naar het Zuiden.

Ik kwam je zien, verschijning, licht van het uitkijkpunt,
muziek van de getijden.

Met de zonsondergang stilgezet
is de zee minder dan een gerucht,
en geeft ruimte aan elk geluid,
aan elke kleurverandering.
Ik sprong alleen naar de duinen
met de eerste duisternis
om haar te zien lopen over de schuim,
allemaal leugen en waarheid.

Ik kwam je zien, verschijning, licht van het uitkijkpunt,
muziek van de getijden, geef me je lied.

Ik stak de nacht over wandelend
van El Cabito naar de lantaarn,
hangend aan een fles,
uitdagend de verbeelding.
En tussen het riet en de waakzaamheid
zag ik haar meer dan eens voorbijgaan,
ik volgde haar langs de oever
toen de dageraad begon.

Ik kwam je zien, verschijning, licht van het uitkijkpunt,
muziek van de getijden.