Shikabaneeze

Ik wil niet meer denken aan morgen
Wij zijn niets, wij zijn niets
Daarom zijn we veranderd in lijken

Verlies me in gedachten, keer op keer
Kruipend en krabbelend
Denkend aan de dood, bloed in mijn aderen
Blijf peroogd verdwalen in de verte
Ik heb me gerealiseerd dat ik nooit uit deze hel kan ontsnappen
Mijn hart is zo kwetsbaar, gebroken kan het niet meer terugkomen

Alsjeblieft, als er slechts één keer
De tijd terug kan draaien
Zou ik niets zeggen
Zelfs een paar vingers zou ik willen opofferen
Ik kan niet meer lachen, ach
De vanzelfsprekende emoties zijn samen met jou verdwenen
Dat klopt

Zelfs na duizend jaar kan ik het niet zeggen
Deze wonden dragen we tot het einde
Hé, God
Verban me, verban me alstublieft, hé
Het is allemaal mijn schuld
Op dezelfde manier kan het niet terugkomen
Aan het einde weer
Lach, lach weer naar me

Als ik iemand kon vervloeken, zou dat zo gemakkelijk zijn
Daarom bespot ik de illusie van mezelf
Het verslindt een gezond hart
Ik ben het spuugzat om naar mijn lelijkheid te kijken
Mijn ogen dicht, mijn oren gesneden
En toch verdwijnt de stem niet

Zelfs na jaren
Leef ik als een dode
Kom op God, breek, breek me
Het doet er niet toe wat er gebeurt
Raak mijn hart aan, dat zo dor is
Kom op, raak me aan, hé

Ah, de tijd verstrijkt zo
En ik raak niet gewend aan oude wonden

Ik laat mijn ware zelf niet zien
Prachtig blijven we zoals we zijn
Kom op God, breek, breek me

Zelfs na duizend jaar kan ik het niet zeggen
Deze wonden dragen we tot het einde
Hé, God
Verban me, verban me alstublieft, hé
Het is allemaal mijn schuld
Op dezelfde manier kan het niet terugkomen
Aan het einde weer
Lach, lach weer naar me