Retrato Em Branco e Preto

Ik ken de stappen van deze weg al
Weet dat het nergens op uit zal lopen
Jouw geheimen ken ik uit mijn hoofd
Ik ken ook de stenen op het pad
En weet ook dat ik daar alleen
Zoveel slechter af zal zijn

Wat kan ik doen tegen de betovering
Van deze liefde die ik zo ontken, zo vermijd
En die toch altijd weer blijft betoveren
Met dezelfde treurige oude feiten
Die in een fotoalbum
Ik blijf verzamelen

Daar ga ik weer als een dwaas
Op zoek naar de teleurstelling
Die ik zo goed ken
Nieuwe treurige dagen, heldere nachten
Verzen, brieven, mijn schat
Ik schrijf je weer

Om je te zeggen dat dit zonde is
Ik draag een hart zo getekend
Van herinneringen aan het verleden
En jij weet de reden
Ik ga nog een sonnet verzamelen
Een ander portret in wit en zwart
Dat mijn hart blijft kwellen

Ik ga nog een sonnet verzamelen
Een ander portret in wit en zwart
Dat mijn hart blijft kwellen