Ella

Ik ben moe van het smeken, ik ben moe van het zeggen
Dat ik zonder haar van verdriet sterf
Ze wilde niet meer naar me luisteren, toen haar lippen opengingen
Was het om te zeggen: ik wil je niet meer

Ik voelde dat mijn leven verloren ging in een diepe afgrond
En zwart als mijn geluk
Ik wilde de vergetenheid vinden op de Jalisco-manier
(Geef niet op) maar die mariachis
En die tequila lieten me huilen

Ik ben moe van het smeken, met tranen in mijn ogen hief ik mijn glas
En proostte met haar, ze kon me niet afwijzen
Het was de laatste toast van een bohemien met een koningin
De mariachis zwegen

Uit mijn hand viel mijn glas zonder dat ik het merkte
Ze wilde blijven toen ze mijn verdriet zag
Maar het was al geschreven dat ik die nacht haar liefde zou verliezen