Dueles Tanto

Ik bewaar je in de rook van de koffie die al is afgekoeld
In de gebroken spiegel waar jouw lach verloren ging
Mijn vingers herinneren zich nog hoe je trilde als je zong
En de stilte die je achterliet, kan ik niet verdragen

Sorry als ik laf was, als mijn beloftes braken als glas
Maar elke nacht kom je terug, als een schaduw, als zout

Je doet zoveel pijn, met je ogen van storm en je zoetheid van bruine suiker
Je doet zoveel pijn, omdat de liefde die ik je gaf, nooit kon zeggen: Genoeg nu
En hoewel de tijd me rimpelt, en de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers dat mijn ziel niet afmaakt

Ik vond je portret tussen ongezonden brieven
Je geur leeft nog, ik kan het niet wissen
De Maan bespiedt ons vanaf dat balkon in april
Waar we eeuwigheid zwoeren, en de toekomst ons in de steek liet

Sorry als ik afwezig was, als mijn armen eenzaamheid werden
Maar elke ochtend omarm je me genadeloos

Je doet zoveel pijn, met je ogen van storm en je zoetheid van bruine suiker
Je doet zoveel pijn, omdat de liefde die ik je gaf, nooit kon zeggen: Genoeg nu
En hoewel de tijd me rimpelt, en de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers dat mijn ziel niet afmaakt

Ze zeggen dat vergeten geneest, maar ik, ik geef de voorkeur aan je slecht herinneren
Met de open wonden, en het hart in schaakmat

Je doet zoveel pijn, met je vuur van december en je huilen als vrouw
Je doet zoveel pijn, omdat van je houden mijn hemel was, en ook mijn gevangenis
En als ze me op een dag begraven, graveer dit op mijn kruis
Hier ligt een gek, die stierf voor jouw licht

Je doet zoveel pijn, altijd, jij