Lo Que Me Dice Tu Boca

Als ik je niet mooi schilder
is het niet omdat ik niet van je hou,
want als ik je hetzelfde schilder
maakt het niet uit of het acht of tachtig is,
want met jou kloppen de cijfers
nooit.

Door jou zoveel te willen
daad ik mezelf alleen maar meer pijn:
Mijn leven is niet meer wat het was,
en ik ben niet de baas over mijn dagen,
maar ik zou sterven
als je weg zou gaan.

Het kan niet waar zijn dat je me verlaat,
want ik doe er al niet meer toe
en als een domme sukkel
jank ik in de hoeken,
als een kind dat tranen verliest
van Chinese inkt.

Geen enkele brug zoals de Brooklyn,
geen Londen of Parijs,
want niets zegt mij meer
als wat jouw mond me zegt
en de afdruk van je lippen
in mijn glas.

Hoe ik je ook bekijk,
ik zie je zoals ik aan je denk.
Wie denkt er niet aan jou naakt
onder het juiste licht
en je kleren op het doek
genoemd de maan?

Of je nu helemaal weggaat,
of voor altijd blijft,
of dat ik ga en jij komt:
ik wil op je huid landen
en deze anjer
op je buik achterlaten.

Laat ze me maar het geschilderde afpakken!
Wie wil dat moeten bewijzen,
dat alle prehistorische kunst
en moderne schilderkunst
een schijntje zijn vergeleken
met jouw benen?