Un Ave Del Paraíso
Javier Ruibal
Een Vogel uit het Paradijs
Ik wil binnenkomen
in haar glazen kooi,
ze geeft haar veren weg
als de maan rolt
over de stad.
Ik heb al gedroomd
dat, bij het licht van het raam,
een kus op elke tegel
en de roze vogel
me uitnodigt op de bank.
En zo de herfst op Uranus
en de zomer op Neptunus,
laat de winter maar voorbijgaan
en, in mei,
maak een rondje om Saturnus.
In de staart van een vogel uit het Paradijs
verliezen mijn liefdes hun verplichtingen
en in haar nest wil ik nestelen;
en hangend aan de dakrand, van wolk naar wolk,
volg ik haar, omhoog en omhoog,
en nu denk ik niet aan naar beneden gaan.
Bind me
aan je vleugels, vroeg ik,
een drievoudige sprong in het niets,
laat een rilling
me overnemen.
Oh, mijn liefde,
laten we naar het zuiden vliegen:
geef me je taille,
dromend naakt
gewassen in blauw.
En zo de herfst op Uranus
en de zomer op Neptunus,
laat de winter maar voorbijgaan
en, in mei,
maak een rondje om Saturnus.
Dat ze haar vleugels zo elegant bewoog,
ik zweer bij de hemel dat ik in de melkweg
ooit een vogel zoals haar heb gezien.
Vastgeklemd in de manen van een ster
volg ik haar door de sterren
en nu denk ik niet aan naar beneden gaan.
