Depois dos Temporais
Ivan Lins
Na de Stormen
Altijd in hetzelfde schip gezeten
Ze waren van dezelfde soort
Van dezelfde vloot, van dezelfde koningin
Onder dezelfde vlag
Wapperend aan de mast
En zo volgden ze de sterren
Ze sneden de touwen en de knopen door
Lieten de haven en de kade achter zich
Schreeuwend tot ze hun stem verloren
Op zoek naar het onmetelijke
Naar de meest intense stilte
Die komt na de stormen
En zo gingen ze altijd verder
Liefde bedrijven op de zeven zeeën
Het water vol met algen en vissen
De winden, de getijden en de stromingen volgend
En de weg van de dolfijnen
Het pad van de walvissen
En er waren geen riffen
Geen zandbanken
Geen angsten, geen meer pijn
Er was geen vermoeidheid
Er was alleen, er was alleen
Blauw en ruimte
En zo gingen ze altijd verder
Liefde bedrijven op de zeven zeeën
Het water vol met algen en vissen
De winden, de getijden en de stromingen volgend
En de weg van de dolfijnen
Het pad van de walvissen
En er waren geen riffen
Geen zandbanken
Geen angsten, geen meer pijn
Er was geen vermoeidheid
Maar er was alleen, er was alleen
Blauw en ruimte
