Ni Toda La Tierra Entera

Niet de hele aarde
Zal een beetje van mijn grond zijn
Waar ik ook ben, altijd
Zal ik een passant blijven

Mijn dagelijkse werk
Mijn sterren, mijn ramen
Zijn in as veranderd
Van de ene op de andere dag

Ik kan praten, ik kan lachen
En zelfs beginnen te zingen
Maar mijn ogen kunnen niet
Zoveel tranen bewaren

Ondanks wat ze zeggen
Vergeet ik niet, maat
Dat het brood dat me voedt
Altijd andermans brood zal zijn

Ik zou willen staan bij mijn deur
Te wachten op jouw komst
Alles is daar in Santiago gebleven
Mijn begin en mijn einde

Als ik zelfs maar
De gave had om een ja te vragen
Zou ik de glorie kiezen
Om terug te keren naar mijn land