Era mi vida el

Dat niemand aan mij denkt,
ik ben vandaag anders,
diegene die mijn leven vulde
is hier niet meer.
de stem die me in mijn oor zong
is verwelkt en de zon in zijn blik
is verdwenen...
nik zal niets veranderen,
opnieuw beginnen is onmogelijk.
Mijn stem doofde die middag
en ik heb niets meer te zeggen.
Slechts herinneren
dat ik ooit een vulkaan was in zijn armen,
vol liefde en vol
met duizend strelingen in mijn handen.
maar alles is voorbij, alles is geëindigd
en er blijven duizend wonden in de ziel.
Hij was mijn leven,
Hij, mijn lente,
en mijn morgen,
mijn altijd blauwe hemel,
mijn hart, mijn vreugde en mijn woord.
en op een dag vertrok hij
en alles eindigde,
en liet me wachten bij het raam...
Diegene die mijn dromen deelde
is hier niet meer.
Vleugels groeiden in zijn ziel
en hij vloog weg
en is nooit meer teruggekomen.
Laat niemand me het woord "liefde" herhalen,
opnieuw gelukkig zijn is onmogelijk,
zo veel dingen zijn die middag gestorven
dat ik niets meer heb om te leven...