Pabellón Séptimo (relato de Horacio)

Ik stik! God!
Ik denk aan mijn gezicht
Het brandt nu, mijn gezicht, God!
Een explosie
En de matrassen vangen vlam en we branden levend

Ik wil eruit, ik wil ontsnappen
De deuren blijven op slot
Het paviljoen in een seconde
Alles werd mistig en we zien niets meer

Ik probeer omhoog te klimmen naar een raam
Op zoek naar lucht en ze schieten me hard
Oudje, liefde, dochters en vriendinnen
Zoeken naar nieuws bij de deur, daar buiten

Tijd later hoor ik nog steeds
Het gekke geluid van de kloppers
Zoeken naar losse tegels
Waar we schatten en ellende verstoppen

Arme ziel! Arme Cebolla
Hij kon niet meer, sneed zijn keel door uit angst
Niemand kan (ze kunnen mijn herinneringen niet wissen!)
Niemand kan je doden in mijn ziel

En zo geven ze je, zo breken ze je
Zo nemen ze je van je, daar zonder meer
Voor die keer kwam de Oude Oogstster naar mij
En wilde mijn leven niet kussen

Ik ben gewond, ik ben verbrand
Ik ga op een brancard door de Salaberry
Ik ga proberen me hier te gedragen
Om te ontsnappen voordat mijn longen

Als er iets met mij gaat gebeuren
Wil ik dat het in vrijheid is, daar buiten

En niets meer, gewoon weg en niets meer
Ik wil de sleutelring niet meer zien
Of de muur bekijken als de gang schreeuwt
Om kreten en geklaag te verbergen

Nooit meer!
Nooit meer!
En ik zal je nooit vergeten, Pablo, nooit!