Desde El Oeste

De nacht valt in de stad,
met mijn lichaam in eenzaamheid,
wandelen door de wijken van het westen.

De slapeloosheid van een liefde,
met zijn toekomst vol illusie,
wekte een jongeman die burgerlijk dood was.

De mensen zijn al weg,
slapen naast de tv.
Het verterende vuur is hun God.
Het is hun God.

Katten en honden zoeken licht,
de honden duisternis,
gedreven door de angst van hun instinct.

Elementen van de massa,
toxisch van passie,
voelen angst als ze me ver weg zien van hun mist.

En de eenzaamheid,
odigt hen uit om te ontsnappen,
via de grote poort van de wereld van vandaag.

Waar niemand kijkt,
en weinigen iets te verliezen hebben
van de draad van hun idiote emotie.

De angst ontwijkend
van de fictieve fictie,
de stad is in mijn hoofd gesmolten.

Alles is duisternis,
iedereen komt naar me toe,
ik kan niet zien of het een evangelist of een politieagent is.

Ik probeer te begrijpen,
maar het laat me niet zien
vanwege de bureaucratie van zijn verhaal.

Waar niemand kijkt,
en weinigen iets te verliezen hebben
van de draad van hun idiote emotie vandaag.

Verterende conformisten,
zondaars valse vergeven.