Wandering

Er is geen thuis meer
Alleen de weg die ik nu loop
De stad die ik leuk vind
Is mijn nieuwe thuis geworden

Ongemerkt vervaagt het
Het is vervaagd
Het zou zo geliefd moeten zijn
Die bergen daar

De witte nevel steekt in mijn huid
Die angstaanjagende helderheid

Er is niemand om van te houden
Nu ben ik alleen in mijn zwerftocht
Als de zon ondergaat, zing ik een rood lied
Dat is, dat is mijn troost

Zelfs als ik een vriendelijke persoon tegenkom
In een onbekende stad
Kan ik mijn hart niet tonen
Dat ben ik nu

Als we elkaar niet begrijpen
Laten we dan vreemden blijven

Ik wil de verre toekomst niet zien
Ik wil er niet naar omkijken
Ik leef nu
En dat is alles wat er is

Omdat het alleen van mij is
Ben ik nergens bang voor
Ben ik nergens bang voor