Fado das Trincheiras

De soldaat in de loopgraaf, is niet meer dan een mol
Leeft onder de grond
Kan alleen maar de vreugde hebben om het daglicht te bespieden
Via de mond van een kanon
Maar als het zijn tijd is om daarbuiten te trekken
Op de klanken van de oorlogsmars
Zijn ogen zijn twee gloedjes en de mollen krijgen vleugels
Als de arenden daar in de bergen

Kruipen we als kikkers, met de uniformen in stukken
Door het niemandsland
Maar hierbinnen gaat de gedachte, hoger dan de wind
Vliegend naar onze moeder
En als ik sterf in de strijd, wil ik alleen als lijkwade
De nationale vlag
En op het graf van de soldaat, wil ik alleen een naam gegraveerd
De naam van Portugal

Soldaten van ons land, zijn vrijwilligers van de oorlog
Die komen vechten voor eer
Ras van bloed en glorie, die onze geschiedenis schreef
In de werelden die het ontdekte
Daarom straalt het verre vaderland, in ons elke seconde
Als het licht van een kaars
Die 's nachts en overdag brandt op het altaar van de maagd Maria
In de kerk van ons dorp