El Plebeyo

De nacht bedekt, ja, met zijn zwarte sluier
Van de stad, de straten, waar de mensen passeren
Met langzame actie

Het licht, kunstmatig, met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduwen verbergt
Wraak en verraad

Na het werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebejer, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen

En die lijdt nu, onder die schandelijke wet
Van het houden van een aristocrate
Terwijl hij zelf een plebejer is

Trillend van emotie
Zegt hij zo, in zijn lied

De liefde, zijnde menselijk
Heeft iets goddelijks
Liefhebben is geen misdaad
Want zelfs God heeft bemind

En als de genegenheid puur is
En de wens oprecht is
Waarom willen ze me dan beroven
Van het geloof in mijn hart

Mijn bloed, hoewel plebejisch
Kleurt ook rood
De ziel waarin zich nestelt
Mijn onvergelijkbare liefde

Zij is van nobele afkomst
En ik een bescheiden plebejer
Het bloed is niet anders
En het hart is niet anders

Heer, waarom zijn de wezens
Niet van gelijke waarde