Cafetín de Buenos Aires

De jongen keek van buiten naar je
Als naar die dingen die je nooit kunt bereiken
Met mijn neus tegen het glas
In een koude blauwe
Die pas later kwam, levend
Net als de mijne
Als een school van alle dingen
Al van jongs af aan gaf je me verwondering
De sigaret
Het geloof in mijn dromen
En een hoop op liefde

Hoe kan ik je vergeten in deze klacht
Cafetín van Buenos Aires
Als jij het enige in het leven bent
Dat op mijn moeder leek
In jouw wonderlijke mix
Van wijsneuzen en zelfmoordenaars
Leerde ik filosofie... Dobbelstenen... Gokken
En de wrede poëzie
Om niet meer aan mezelf te denken

Je gaf me een handvol vrienden van goud
Die dezelfde zijn die mijn uren aanmoedigen
José, de van de illusie
Marcial, die nog steeds gelooft en wacht
En de slanke Abel die ons verliet
Maar me nog steeds leidt
Over jouw tafels die nooit vragen
Huilde ik op een middag om de eerste teleurstelling
Ik maakte me los van de pijn
Dronk mijn jaren
En gaf me over zonder te vechten

In jouw wonderlijke mix
Van wijsneuzen en zelfmoordenaars
Leerde ik filosofie, dobbelstenen, gokken
En de wrede poëzie
Om niet meer aan mezelf te denken