El Aragonés Errante

Een emotionele aardbeving, duivels,
Een jaguar die hen observeert vanuit de dichtbegroeide jungle.
Een zijden lint om een tijdbom die op het punt staat te ontploffen.

Een manoeuvre om nooit aan te leggen, een geur van oosterse aroma's,
Een ontbijt met tamales, een ongeluk dat in de plannen is voorzien,
Van de evenwichtskunstenaar, de dwaalende Aragonese, op het punt van struikelen.

Een traan als een parel, die terugkeert naar de zee, hoe dan ook.
Smeekend om een soort relatie die het waard is menselijk te worden genoemd,
Die de pijn en de gebrokenheid in de zak van het hart meeneemt.

Een van die slechte gezelschappen, een fabriek van melancholie,
Die niet komen kijken of ze kunnen, maar omdat ze kunnen komen,
Een inheemse alien, die alleen maar poëtische gerechtigheid drinkt.

Een ingehouden en gekke strijd,
Een kus op de mond van de fles rum -grote reserve-,
Op een tafel vol lege glazen en uitgeperste citroenen.

Een dorst naar eindeloze illusies, waar de acties die schitteren geboren en sterven,
In de tijd die een op maat gemaakte wereld aanschouwt,
Niet alleen van degene die zaait, maar van degene die zaad is.