Nevesta

Het leven is een spinnewiel, de wieg is de bron
Hier sta ik dan bij die drie wegen
En ik sta daar, alsof ik voor een deur sta
Achter die deur wacht degene die ik het meest liefheb
De jeugd is als een gevangenis, ik kon niet komen
Voor jou alleen heb ik mijn hart meegenomen
En bij die drie wegen viel ik op mijn knieën
Ik vond je, bijna verloren

Van de wilde sneeuwstorm scheurt mijn hart
De heks en de sneeuwstorm lachen achter mijn rug
Het was te lang leeg in mijn heilige plek
En ik ga naar de kerk om de bruid te stelen

De koepels branden, in het haar een kroon
Achter me staan broers en een vader
Ik geloof, God vergeeft mijn laatste zonde
Ik zal je stelen voor de ogen van iedereen

Van de wilde sneeuwstorm scheurt mijn hart
De heks en de sneeuwstorm lachen achter mijn rug
Het was te lang leeg in mijn heilige plek
En ik ga naar de kerk om de bruid te stelen