Lobo Estepario

Ik ga, steppenwolf, rennend
Door de wereld bedekt met sneeuw
Uit de berk vliegt een raaf omhoog
En er kruisen geen hazen of reeën door deze woestijn
En er kruisen geen hazen

Ik word verliefd op een lichte ree
In de wereld is er niets zo mooi en prachtig
Met mijn tanden en klauwen van een wild dier
Zal ik haar heerlijke lichaam verscheuren
Zal ik haar heerlijke lichaam

En mijn verlangen keert terug naar mijn geliefde
En ik bijt in haar spierwitte vlees
Mijn dorst stillend in haar bloed dat voor mij is vergoten
Om daarna alleen in de nacht te huilen, zo treurig
Om daarna alleen te huilen

Een haas volstaat voor mijn verlangen
Zoet is haar vlees in de stille nacht
Ach! Waarom laat ze me in dodelijke wanhoop?
Van het leven, het meest nobele en puurste deel?
Van het leven, het meest nobele deel

Grijze strepen krijgt mijn harige staart
Ik verlies mijn zicht en koorts valt me aan
Al een tijd zonder thuis en weduwnaar
Die ren ik en droom ik van reeën en hazen

Dat mijn treurige lot me bang maakt
Ik hoor de lucht waaien in de winternacht
Ik doop mijn brandende keel in de sneeuw
En zo breng ik mijn miserabele ziel naar de hel