Ave Fénix

Jij, en ik, zo weinig bijzonders,
Vergeef me dat ik soms denk
Dat jij, tururú,
Zo kwetsbaar bent dat het niet kan,
Wat maakt het uit, dat je wacht tot de zon opkomt
Als hij nu al onder is gegaan, het is bewolkt.

En ik herrees uit mijn as toen ze me dood verklaarden,
En steeds minder interesseert het me of ik groot of klein ben,
Want als ik mijn koffer pak voel ik me goed, hoewel ik toegegeven,
Het raakt me van binnen als ik denk dat ik vertrek en jou verlies.

Ik viel, waar de bloemen van de vergetelheid groeien die je me gaf en die me helpen verder te gaan,
Over de paden die ik nauwelijks herinner maar die er nog steeds zijn.
En ik klim, en ik daal, en ik vlieg, en ik kruip,
En het kost me zoveel moeite om in het midden te blijven, dat ik moe word.
En ik klim, en ik daal, en ik vlieg, en ik kruip,
En ik vraag me af waar dit pad eindigt dat zo lang is.

Jij, en ik, zo genoeg, dat er niet meer nodig is,
Dat het niet uitmaakt of het acht of tachtig is, dat er duizend redenen zijn om te lachen,
Maar duizend andere om te huilen,
En nu is de zon onder gegaan, maar hij zal weer opkomen.