Amb Tot

Met alles blijf ik alleen
Slechts een stuk van de wind
Die weggaat, zoals alles, naar de oneindigheid
Met veel moeite voel ik me vrijer

Wanneer alles me naar beneden duwt, in de afgrond
'Jullie kennen' iedereen is zo mooi dat het me laat leven
Dat het me laat groeien en tegelijk klein zijn
Dan, stormen, zoals elke woensdag

Vogels verstoppen zich, het is laat en het gaat regenen
Vrienden van de planten, vrienden van ons allemaal
Niemand zal ons ooit de zin om te leven ontnemen

Met alles en de geduld om op mijn nagels te bijten
Met deze luiheid stijg je ineens op
Zoals velen voor jou droomde je zo hoog dat je het niet bereikt
Niemand zal ons ooit de zin om te lachen ontnemen

Met al die dingen die je vrij laten voelen
Met alleen deze is het de moeite waard om te leven
Met al die dingen die je vrij laten voelen
Met alleen deze is het de moeite waard om te leven