El Navegante

Wat is er met me aan de hand
als de stilte perfect is
begint alles te trillen,
veranderen mijn paden,
wordt de foto
van mijn kindertijd en zijn warmte in stukken gescheurd.

Mijn familie en vrienden
staan recht tegenover me
en laten me alleen maar denken
of midden in deze storm
de bloemen zullen bloeien
van een plek blauw en immens.

Mijn afwezigheid rechtvaardigen
is niet meer dan een excuus
voor leven en avontuur
als een gebed zonder wetten
in onrustige vrijheid
werd mijn gezicht gewassen.

met de gloed van de sterren
die de ochtend bezingen
samen met mijn dromen
was alles daar verweven
totdat ik de stap zette,
totdat jouw liefde me zei.

En als je de hemel zou ruilen
voor de hele realiteit
weet ik dat alles zo anders zou zijn
aangezien het geloof dat je hebt gegeven
niet wordt gespeeld, niet wordt verhandeld
zelfs niet voor een enkel moment
is een vlam die door je aderen stroomt,
is misschien verspilde tijd,
is een zon die je van binnen draagt
eerste en zonder tweede,
de dageraad van je ziel.

Als ik een zeeman was,
kapitein of simpele matroos
zou ik meteen accepteren,
dat de aarde altijd ver weg is,
dat de ongrijpbare mist,
in mijn kaarten het zout is.

dat ongetemde stormen
en vrouwen die huilden
tot de dageraad
waren voor mijn vriend, broer,
zijn geliefde glimlach,
his ogen van vuur en nacht.