Alquimia

Er wordt verteld dat op de bochten van het spoor
Er een bar was die de lentes van de lente verzamelde
Koude winters, volle manen, drie Maria's
Zij konden de Aarde zien die naar hen glimlachte

Ze kamden grijze haren met de tederheid van dauw
Huilende kinderen, moeders, kikkers, vis en rivier
Ze waren heilig, vuur en licht in de prairie
Een eenvoudige bloem zodat jouw ogen haar konden zien

De bladeren van de kalender draaien en gaan voorbij
Ijzeren mannen geven namen aan onze straten
Oorlogen, slachtingen, kinderen die van honger sterven
Ministers als gangsters domineren de krantenkoppen

Waar rennen we naartoe, wie weet waarheen?
Terwijl de jungle door de mens wordt verwoest
Stammen verkracht, diefstal door veroveraars
Eeuwenwisseling, maak je riemen vast
Wat een verdriet, de mens, de Aarde

Als iemand je toefluistert over de bochten van het leven
En je de meest waardevolle en diepste kus geeft
Is het die bar die met lichaam en ziel eist
Een eenvoudige bloem voor de ogen van deze wereld
Alchemie, de murga