Elogio Del Viento

Ze zeggen dat de wind gaat, ze zeggen dat hij terugkomt
Zoekt de zuidkant van de afstand
Ze zeggen dat hij over het continent waait
De man van de ochtenden benoemend
Die alles weet wat niet gezegd wordt
Tussen de bomen van de pleinen
Maar die zich met de mensen verenigt
En zijn gitaar stemt op de klokken
De wind is de maat van de dorpen
Draagt een open bloem in zijn ingewanden

De wind gaat van noord en komt terug als een rivier
De wind gaat van rivier en komt terug als westen
Hij bestuift de roos van de winden
En is de groene beul van de dood
Latijns-Amerika, onze moeder
De wind die weggaat is niet degene die terugkomt

Amerika van de zon, wortel die pijn doet
Wanneer mijn broeders vergeten worden
De wind lijdt met ons en heeft medelijden
Alsof hij ons heeft verlaten
Maar hij komt altijd terug en herkent
De minerale wortel van de vergeten
En vanuit het diepe hart van de schreeuw
Bevrijdt hij de nieuwe dag in de bagualas
De wind, kapitein, zingt niet alleen
Een storm van dorpen vergezelt hem

De wind gaat van dorp naar dorp door het leven
De jongen wordt wakker in het continent
Ik schrijf aan de voet van de wind, want de wind
Is niet de wind die gaat, maar degene die terugkomt
Latijns-Amerika, kameraad
De wind is de beul van de dood