La Rosa Negra
Dünedain
De Zwarte Roos
Het doet er niet meer toe waarom,
Alleen de woorden sterven in een verhaal dat voorbij is.
Vandaag vraag ik niet meer aan God, ik heb nooit zijn omhelzing gevoeld.
Slechts een treurig hart.
Ik voel de pijn van de herinnering aan het gemaakte werk, of niet.
Ik denk dat het tijd is om je afscheid te voelen...
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.
De weg tussen ons was misschien te veel,
Een overeenkomst die stopte.
Jouw blik verried die bittere kou,
De leugen of de moed.
In elke ster schuilt een bewaarde herinnering
Van de vergankelijke pijn die de liefde achterlaat...
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.
Alleen.
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.
