Wake

5 augustus, zaterdag, de lucht is helder
Vanuit de bovenste verdieping van het gebouw neem ik afscheid
3 augustus, donderdag, mijn hart is gewond
De zesde keer dat ik gekwetst ben, alles is kapot, alles

Bij onze eerste ontmoeting besefte ik mijn eigen domheid
Ik kan mensen niet vertrouwen, maar ik denk aan hen
Waarom blijf ik jou toch weer onvoorwaardelijk liefhebben?

Zo lijk ik te vergeten wat het is om lief te hebben
Maar
Geloven is gelukkig, zonder dat je het merkt
Ik huilde alleen, zodat jij het niet zou zien

Ik wil niet meer, niet meer gekwetst worden
Maar nu wil ik alleen jou liefhebben

Er waren momenten dat ik je wilde vergeten, maar nu wil ik je omarmen

Geloven is gelukkig, ik leerde jouw verleden kennen
Wat ik niet kan vergeten, is jouw schouder

Ik wil niet meer, niet meer gekwetst worden
Maar ik kan jou niet krachtig omarmen

5 augustus, onder een heldere lucht zonder wolken
Dit is de laatste keer, ik kijk naar mezelf op de grond

Jou omhelzen, jou aankijken, jou liefhebben, aan jou denken.