Cobarde

Ik schrijf je vanuit de verte
Ik zoek je vergeving niet
Ik begrijp dat je niets begrijpt
Omdat ik zomaar wegging zonder je gedag te zeggen
Ik was niet in staat
Om de waarheid onder ogen te zien
Om je alleen, van aangezicht tot aangezicht te hebben
En je de hele, hele waarheid te vertellen.

Refrein:
Lafhartig ben ik geweest, zo laf om je kussen te verkopen
Lafhartig ben ik geweest, zo laf
Om me zo te verstoppen in mijn eenzaamheid
Lafhartig omdat ik niet eerlijk was
Omdat ik niet vocht voor wat ik het meest wil
Lafhartig ben ik geweest, zo laf om je kussen te verkopen
Lafhartig ben ik geweest, zo laf
Om me zo te verstoppen in mijn eenzaamheid
Lafhartig omdat ik niet eerlijk was
Omdat ik niet vocht voor wat ik nog steeds wil

Ik schrijf je vanuit de verte
Voor het geval je nog liefde voor me hebt
Ik weet dat ik niets verdien
Dat het een domheid was, dat alles een fout was
En nu weet ik
Dat wat jij gaf niet opnieuw zal bloeien
Dat ik alles zou geven om je te hebben
En om opnieuw de aanraking van je huid te voelen

(Refrein)

Je weet dat het zo moeilijk voor me is
Om je liefde niet te hebben
Dat ik niet eens een enkele vergeving van jou verdien.