Doy La Vida

Waar is de droom die je me gaf?
Waar is de zee die je beloofde?
Het ijs van jouw handen brandt me.

Je trok me naar het treurigste,
Je maakte me vuil en brak me.
En toch bied ik je hier een plek naast me.

Kijk naar me en zeg het nu eens
Wat voel je als je mijn huid aanraakt.
Zeg tegen de vergetelheid dat…
Dat deze agonische pijn met de wind mee moet.

Want in jouw armen geef ik het leven.
Want ik vind je als er geen uitweg is.
Want ik sluit me op tussen jouw lippen.
Ook al bloedt deze wond als de zee.
Dat de routine niet schuldig is
Aan het feit dat deze liefde op elke hoek dooft.
Dat ik misschien niet heb geweten hoe te strelen
Wat moet ik doen om terug te keren?
Ik kan je niet meer liefhebben.

Zo wit is de ziel dat ik niet kan
Me laten liefhebben door andere kussen
Die elke ochtend sterven.

En zich verkleden als herinneringen,
Van dode manen door de tijd
Die ik niet onder jouw kussen heb begraven.

Kijk naar me en zeg het nu eens
Wat voel je als je mijn huid aanraakt.
Zeg tegen de vergetelheid dat…
Dat deze agonische pijn met de wind mee moet.

Want in jouw armen geef ik het leven.
Want ik vind je als er geen uitweg is.
Want ik sluit me op tussen jouw lippen.
Ook al bloedt deze wond als de zee.
Dat de routine niet schuldig is
Aan het feit dat deze liefde op elke hoek dooft.
Dat ik misschien niet heb geweten hoe te strelen
Wat moet ik doen om terug te keren?
Ik kan je niet meer liefhebben.