Milonga de Andar Lejos

Hoe ver is mijn land
En toch, hoe dichtbij
Of bestaat er een gebied
Waar de bloedlijnen zich vermengen.

Zoveel afstand en wegen,
Zo verschillende vlaggen
En de armoede is hetzelfde
Dezelfde mannen wachten.

Ik wil mijn kaart breken,
De kaart van iedereen vormen,
Mestiezen, zwarten en blanken,
Samen schouder aan schouder.

De rivieren zijn als aderen
Van een uitgestrekt lichaam,
En de kleur van de aarde
Is het bloed van de gevallen.

Wij zijn niet de vreemden
De vreemden zijn anderen;
Zij zijn de handelaren
En wij zijn de slaven.

Ik wil het leven breken,
Zoals ik het zou willen veranderen,
Help me, maat;
Help me, stel niet uit,
Want een druppel, hoe klein ook,
Wordt met een andere een stortbui.