Al Borde

Aan de rand van de mislukking, een stap van jouw liefde
vergaat de tijd voor mij, komt neer uit de lucht,
als een zonnewijzer.
Zo ver van het leven, zo dichtbij jouw stem
steunend op mijn knieën, vol splinters,
voller van wanhoop.

Want ik wil me losmaken van al mijn kwalen,
mijn domme hart laten verdwijnen,
ik moet mezelf overtuigen om je niet zo te willen
ik wil opstijgen van deze aarde naar de zon.
Ik moet de lege ruimte inhouden,
het kan niet gevuld worden met dingen die niet zijn,
ik moet mezelf overtuigen om je niet zo te willen.
Aan de rand van de mislukking, een stap van jouw liefde.

Ik zou willen dat je mijn licht in jou aansteekt.
Als een brand in de wind, die me van binnen verbrandt,
ik kan het doen.
Als ik je kan overtuigen, als ik beter kan zijn,
laten we als broers zijn, als gevleugelde engelen,
op zoek naar hun God.

Want ik wil niet doen alsof ik langzaam doof,
ik moet uiten wat ik van binnen draag.
Mijn wereld stort in, geduwd door de jouwe,
aan de rand van de mislukking en zo ver van jouw stem.
Ik wil dat je me dwingt om je niet zo te willen,
mijn ogen sluitend als je bij de zon komt.
Ik kan niet leven van zoveel illusies,
aan de rand van de mislukking, en een stap van jouw liefde.