La Petite Mort

De tijd van een gebroken adem
Door een late zomeravond
De engelen vertrokken eerder
En hun gezichten besmeurd met wit
Ik geloof dat het te laat is
Om je te bekennen dat ik pijn heb
In mijn stervende hart
En mijn herinneringen besmeurd met wit

Als ze me verliezen, weet dat ik de jouwe zal zijn
En in de schoot van zijn armen, zal de dood ons wiegen
Want als ze me verliezen,
Is het alleen om de jouwe te blijven
En in de schoot van zijn armen, zal de dood ons wiegen

De regen stroomt over mijn slapen
De bliksem zingt jouw komst
Geknuffeld tegen mijn leven
Jouw lach weerklinkt en verdwijnt dan
Ik geloof dat het te laat is
Om je te zeggen dat het pijn doet
Mijn hart is niet meer zoals vroeger
Want het valt langzaam in slaap