Sola

Het lijkt wel of ze niet, niet houdt, niet aanbidt
Dat ze de blik van de zon afwijst
Alleen zal ze zien
Ze herinnerde zich de stappen, de verkeerde stappen
Van de bedrog dat ze ooit heeft geleden
Alleen zal ze komen
Ze huilde niet, nee, haar wangen werden niet nat
Ze hield niet van het geluid van de zee
Wie zou haar zee zijn
Haar spel, haar slaaf, de wijn in haar keel
Haar ogen mijn wachten
Haar honger naar liefde, haar treurige pijn
Haar simpele biechtvader
Haar moment van ontspanning, het glas tot de bodem
De regen op haar huid