Nuit 17 à 52

De nacht 17 tot 22 waren we daar
Jij liggend, los van koude versiering
Ik in een woede die niet bij me paste
Nacht 50 dwong ik het bloed en het geloof

Ik wil het open, snijd het open
Snijd het open zodat je er doorheen kunt kijken
En nu ben ik minder zoals voor het koninkrijk dat doorbreekt

Ik geloof dat het aantal tegen de vergetelheid vecht
En ik haat al de treurige nacht 53
Nacht 52 leek je zo bedreigd
Gretig naar de winden die kwamen om te verstrooien
30, jouw perfecte duisternis en jouw wraak
In de vroege ochtend is het de horizon die leunt

Ik wil het open, snijd het open
Snijd het open zodat je door mij heen kunt kijken
En nu ben ik minder zoals voor het koninkrijk dat doorbreekt