Christine

Ik begin boeken bij het einde
En ik houd mijn kin hoog om niets
Mijn oog dat huilt, dat is door de wind
Mijn afwezigheid is vol gevoel

Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over mijn handen
Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over
Het houdt niet stand
De lucht stroomt over mijn handen
Het houdt niet stand
Onder mijn voeten komt de lucht terug

Zij glimlachen rood en praten grijs
Ik doe alsof ik alles begrijp
Er is een man die buiten huilt
Op mijn gezicht ligt gouden poeder

Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over mijn handen
Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over
Het houdt niet stand
De lucht stroomt over mijn handen
Het houdt niet stand
Onder mijn voeten komt de lucht terug

Wij en de man, we zijn buiten
Erger dan een simpele helft, we tellen half-half
Rechtdoor aan de zijkant, als origami
De gespannen bar lijkt gebroken, alles is maar scherven en flitsen
Die vreemde kinderen
Uitgespuugd buiten, zomaar
Het verbergen van de moeite in het krabbelschrift
En een creepy geluid als vlag die zegt
Ik doe al mijn make-up met mercurochroom
Tegen de pop-ups die me de troon beloven

Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over mijn handen
Ik kan niet rechtop staan
De lucht stroomt over
Het houdt niet stand
De lucht stroomt over mijn handen
Het houdt niet stand
Onder mijn voeten komt de lucht terug