Estado de Poesia

Om te leven in een staat van poëzie
Zou ik me verankeren in jouw uithoeken
Om het leven dat ik leidde achter te laten
Van zwervend bestaan voordat ik jou leerde kennen
Van de vrijheden die ik had omdat ik dat wilde
Omdat ik niet wist dat, meer sooner dan later
Ik helemaal betoverd zou zijn door jouw hele wezen

Om middernacht en middag te mengen
En eindelijk te weten dat ik het lied zou zingen
Dat ik zo lang wilde
Het lied van de liefde

Het is mooi om de liefde zonder verdoving te zien
Het doet pijn van de goede soort, het brandt zoet
Het verbrandt, het kalmeert
Het doodt, het creëert
Soms is er een moment dat de persoon die verliefd is
Zichzelf pakt en huilt om wat hij gisteren nog lachte
Soms is er een moment dat hij van binnenuit lacht
Het blijft niet en gaat niet weg
Het is de staat van poëzie