Gente Humilde

Er zijn van die dagen dat ik aan mijn mensen denk
En voel ik hoe mijn hart zich samenknijpt
Omdat het lijkt alsof het ineens gebeurt
Als een verlangen om te leven zonder op te vallen

Net zoals wanneer ik door de buitenwijken loop
Ik ben prima, kom met de trein van ergens
En dan krijg ik een jaloers gevoel om die mensen
Die vooruitgaan zonder iemand om op te steunen

Het zijn eenvoudige huizen met stoelen op de stoep
En op de gevel staat geschreven dat het een thuis is
Op het balkon, treurige en verwaarloosde bloemen
Zoals de vreugde die nergens kan rusten

En dan voel ik een verdriet in mijn hart
Als een wrok omdat ik niet kan vechten
En ik, die niet gelooft, vraag God om mijn mensen
Het zijn eenvoudige mensen, ik heb de neiging om te huilen