Atrás da Porta

Toen je goed in mijn ogen keek
En je blik was een afscheid
Ik zweer dat ik het niet geloofde
Ik vond het vreemd
Ik leunde over je heen
Twijfelde aan je lichaam
En ik sleepte me en krabde je
En ik greep in je haren
In je vacht
Je pyjama
Bij je voeten
Aan de rand van het bed
Zonder liefde, zonder dekens
Op de mat achter de deur
Mompelde ik zachtjes

Ik begon ons huis te vervloeken
Om je naam te besmeuren, je te vernederen
En me op elke mogelijke manier te wreken
Je op de kop te aanbidden
Om te laten zien dat ik nog steeds van jou ben
Slechts om te bewijzen dat ik nog steeds van jou ben