La poitrinaire ou Le secret de bébé

Ik ken sinds de herfst, een schattig klein kind,
wiens zusje, arme schat, is ziek op vijftien jaar.

Toen ik het blonde hoofd zag, van dit gracieuze ventje,
verstopte hij zich stilletjes, in de paden van de grote tuin.

Zijn kleine, mollige handjes, hielden een draad die hij rolde,
rond de verdorde takken, die hij soms bereikte.

"Wat doe je daar, kleine man?", het kind keek me verbaasd aan,
maar glimlachend, zo sprak hij, op een zachte toon tot mij.

"Ik vind je leuk, ik ga je vertellen, wat mijn geheim is,
als je me belooft zonder te lachen, het goed voor jezelf te houden.

Allereerst moet ik je leren dat ik Bébé heet,
wat je misschien zal verrassen, ik ben al vijf sinds de zomer.

Om verstoppertje te spelen, ben ik nu helemaal alleen,
want mijn zusje is ziek, en de dokter komt vaak langs.

Die dokter is best streng, maar lijkt niet gemeen,
maar mijn kleine moeder, huilt altijd als ze hem hoort.

Dus wilde ik weten, wat haar deed huilen,
ik was misschien nieuwsgierig, meneer, je gaat me vast berispen.

Onder de tafel met mysterie, heb ik me gisteren verstopt,
de dokter sprak met moeder, en daar heb ik alles gehoord.

Hij zei: "Kijk eens op de grond, hoeveel bladeren al,
wanneer de laatste valt, zal het lieve kind gaan."

Daarom bind ik de bladeren die gaan vallen vast,
het is een zware taak, zeg, meneer, wil je me helpen?