La terraza

Ik herinner me dat ik 's nachts naar je fluit
Van de straat naar het raam
Jij ontsnapte langs de donkere tuin
Wie weet hoeveel manen we zagen voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde

Ik was jouw slechte invloed
Jij was mijn prinses
Altijd zijn de mooiste uren zo kwetsbaar
Misschien overvalt de nostalgie me
Voor een onmogelijke ontmoeting
Van de herinneringen koesteren we alleen het sublieme

Nu vraagt iedereen me naar jou
En ik wil het ze niet uitleggen
Ik heb geen zin om vriendelijk te lijken
Wie weet hoeveel manen we zagen voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde

Ik was jouw slechte invloed
Jij was mijn prinses
Altijd zijn de mooiste uren zo kwetsbaar
Misschien overvalt de nostalgie me
Voor een onmogelijke ontmoeting
Van de herinneringen koesteren we alleen het sublieme

De tijd is verstreken, dit is wat ik voel
Wat ik je zeg, God is mijn getuige
Dat met elke nacht, met elke ochtend
Met elke minuut, met elke week
Denk ik steeds aan wat je zei
Ik blijf vasthouden aan wat je me gaf
En wat ik voel verandert niet, de afstand is als de wind
Het is niet leven in het verleden, het is je aan mijn zijde willen
Het is gewoon proberen eerlijk te zijn tegen mezelf
Het is gewoon proberen deze leegte te vullen
Die me van binnenuit opvreet
Die me niet laat leven als je niet naast me bent