Verano
Caramelos De Cianuro
Zomer
Verlichte ochtendlichten
Van de horizon
Waar we leerden over de liefde
Samen op een uitkijkpunt
Vergeet niet de plek waar jij opgroeide
Want nu bestaat die stad niet meer
Nu trekt jouw blik me aan, grijpt me vast
Bindt me en maakt me onvruchtbaar
En deze verdomde zomer
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht
We werden wakker op het strand
Tussen Diviana en Nirvana
De nacht dat ik je het horloge gaf 1 9 9 2
Ik herinner me dat het zand niet zo donker was
En dat jouw wil niet zo hard was
Nu doorboren jouw ogen
Verwarren me, doen me zinken, negeren me
En deze verdomde zomer
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht
Ik weet niet waarom ik je in dromen zie
In zwart-wit zoals de honden
Of waarom ik trillerig wakker word
Als het midden van de zomer is
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht
