Samara

Hier zat je in de cel
ik herinner me je huilen
ik zal sterven van verdriet
terwijl jij aan het genieten bent.

Oh, wat een pijn...

Van het huilen waren mijn ogen
naar de bron van de liefde
hoe meer water ik nam
hoe vaker ik terug wilde.

In mijn dromen riep ik je
maar je antwoordde niet,
bij het ochtendgloren
werd ik huilend wakker
omdat ik je niet zag.

Degene die mijn zakdoek waste
was een zigeunerinnetje,
zigeunerin van de zigeuners,
ze waste het in koud water,
ze hing het op de rozemarijn
en ik zong voor haar een bulería
terwijl de zakdoek droogde.

Samara
was vreugde voor de moren
koningin van de zigeuners.
Het hele dorp vereerde haar
ze baden dag en nacht
omdat koningin Samara,
met haar zigeuner gezicht,
op een maagd leek.

Oh Samara
koningin van de zigeuners,
Samarita ja, Samarita nee,
Samarita van mijn hart.