A Voz do Violão

Wil niet, mijn lief, weten van de pijn
Die ik voel als ik aan jou denk
Mijn ogen getuigen van het water dat ik verlies
De pijn die jouw afwezigheid me bracht

Oneindige gemis verslindt me
Herinneringen aan jouw schaduw die ik niet ken
Mijn ogen huilen eindeloos
Om de uren van vreugde die ik heb genoten

Maar in deze eindeloze verlatenheid
In de doorn van zo'n zwarte eenzaamheid
Heb ik een onafscheidelijke metgezel
In de stem van mijn klagende gitaar

Je liet me alleen en zo ver weg
Ver van de immensiteit van mijn pijn
Vergeet je niet dat er nog bestaat
Een liefdevol hart
Dat huilt om jouw verleidelijke genegenheid

In de eindeloze blauwe ruimte verlicht
Verlies ik me in de wind
De klacht van deze wanhopige liefde
Die mijn hart in duizend stukken breekt