Jupiter

De maan begint te lopen, de sterren wachten stil in de lucht
Van daaruit zag ik jou, klein en ver,
Vriendelijk zwaai je

Rode druppels die over mijn wang rollen zijn tenminste een teken van afscheid

Ik wist het al vanaf het begin, dat we niet meer terug kunnen, maar toch een beetje
Laten we alles vergeten, met een mes van verdriet
Als het mijn hart doorkliefd, kan ik diep zinken

De schaduw die flitst voor mijn ogen, lijkt op het licht dat mijn moeder gaf
En alles, elke traan en elke druppel bloed is verwelkt
En laat uiteindelijk verre herinneringen achter

Hoe lang moet ik blijven treuren?
Zodat ik een keer weer vriendelijk kan zijn
Vaarwel, vriendelijk gezicht
Zal je vanavond weer alleen gaan slapen?

Rode druppels die over mijn wang rollen zijn tenminste een teken van afscheid
Vanavond is de maan mooi, zelfs dit lichaam dat door schande is bezoedeld

Hoeveel mensen moet ik pijn doen,
Zodat ik vanavond weer vriendelijk kan zijn?
Vaarwel, verdrietig gezicht
Zal je vanavond weer alleen gaan slapen?