1000 Leguas

Ik rookte het hart dat ik in een bureau had verstopt
Voor de drang om jou te zien in de takken van jouw purgatorium
Laat de geluiden van jouw slaapkamer zich feestelijk kleden
Ik nodig ze uit voor het diner bij de lichten van mijn wake

Ik werkte als ober met een draad van spanning en slapeloosheid
En twee gekken weefden herinneringen vanuit een gekkenhuis
"Hoe ga je huilen op een paard?" zei de demon tegen mij
Als de liefde meer pijn doet bij de galop van een eenhoorn

Als je me het kruis maakt, zeg het me en ik zet de rouwbrief op
Ik deed een master in vergeten en uiteindelijk stopte ik met de studie
Ik viel in slaap dromend dat jouw zijde in vlammen stond
En uiteindelijk werd ik wakker en eindigde ik in jouw vuur, ook al wil je het niet

Ik ben moe van het breken van borden omdat ik je de koningin van het verdomde schaken geloofde
Dat ik, door tegen de muur te botsen als ik je kus, zweer dat je alleen naar muur smaakt
Ik heb mezelf al gedood door over jouw nek te klimmen, maar als ik kon, zou ik het opnieuw doen
Als ik verdrink in zuchten, is alles wat ik zie in het oog van een vis

Ik heb een doorn in mijn borst omdat ik geen bed zie in jouw wervelkolom
En het netvlies gedrukt op het plafond van het zoeken naar een vallende ster
Geef me een schep en een emmer aarde en ik begraaf me in de vleugels van een roofvogel
Die liever in jouw oorlog vliegt dan jou te vergeten in La Paz

Want mijn lippen klinken niet als liedjes, alleen als stukjes
De batterijen van de radio van jouw onderarmen zijn op
Ik gaf mijn spijkerbroek aan een indiaan die blootsvoets liep
En ik zei tegen hem, als je Cupido ziet, geef hem dan de pijl

Ik wil geen marinier meer zijn in jouw mond zonder rust
Er zijn geen scharen voor kappers van tongen
En nu, wat moet ik doen met hondenketens die om eeuwigheid smeken?
Als ik liever de maan wegjaag dan jou op 1000 lengtes aan te huilen

Jouw grens, genaamd tussenwenkbrauw, laat me niet binnen
En het visum in jouw wenkbrauwen werkt niet op jouw twee continenten
Ik hoop dat de aarde opnieuw kan herboren worden
En dat we, als Pangea zich vormt, altijd één zouden zijn (altijd)

Ik ben in de straat van het verdriet, in de vallei van dorstige kussen
En jij, als een heks, tekent bellen en duwt dat mijn tijdnaald krakend is
En mijn bed zonder jou is een rand, een stier zonder wol, een dame zonder glans
Een hamer in het gezicht, een dolk, een mes, een gang met kogels op zoek naar een trekker

En laat de dood komen om de inventaris op te maken
Met de kalender van jouw afscheid
Van het zoveel schrijven in het leven op de lippen
Haalde ik een woordenboek van zelfmoordkussen

Ik wilde je een pad van rozen aanbieden
Met tegels van doornen en wonden
Ik heb nooit gestopt met het voelen van vlinders
Ook al was elke proza insecticide

Vroeger schilderde je het water in mijn put
Nu een schets van zand en vuur
Vroeger was je een slotenmaker in mijn ogen
En nu de sluiting die mijn angsten opsluit

Vroeger ving je leugens en kreupelen
Vandaag haal je me op in blinde stokken
Vroeger passeerde je me met rood licht
Maar vandaag overrijd je me terwijl ik mijn vingers kruis

Want mijn lippen klinken niet als liedjes, alleen als stukjes
De batterijen van de radio van jouw onderarmen zijn op
Ik gaf mijn spijkerbroek aan een indiaan die blootsvoets liep
En ik zei tegen hem, als je Cupido ziet, geef hem dan de pijl

Ik wil geen marinier meer zijn in jouw mond zonder rust
Er zijn geen scharen voor kappers van tongen
En nu, wat moet ik doen met hondenketens die om eeuwigheid smeken?
Als ik liever de maan wegjaag dan jou op 1000 lengtes aan te huilen