狼の詩 (okami no uta)

roep de bergen, roep ze maar
roep naar de maan
maan, treurig is de wolf

wat doet pijn, wat is zo zwaar
jaagt de koude wind na
een blauwe schaduw rent naar de horizon
als ik niet ren, bevangen zou ik worden
ik ben gewoon een idioot die doorstoomt

woef woef woef woef woef woef

naamloze wolf, oh wolf
ook al ben je hongerig en in zak en as
het is zo zwaar, die jonge jaren

bijt in de aarde, bijt in de takken
bijt in het gras
het is een eenzame wolf

heb je ergens je dromen verloren?
als een meteoor in de zon
die omhoog springt van de grond
als ik hier stop, word ik een steen
ik wil gewoon geen steen worden

woef woef woef woef woef woef

wolf die de liefde niet kent
boos en bevroren, geraakt en alleen
ik wist niet dat de verleiding zo zwaar kon zijn.